Giacomo Meyerbeer (1791-1864) - niemiecki kompozytor operowy, najważniejszy twórca grand opéra, wolnomularz. Urodził się jako Jakob Liebmann Meyer Beer niedaleko Tasdorf, w pobliżu Berlina. Był synem żydowskiego producenta cukru i bankiera Jacoba Judy Herza Beera i Amalii (Malki) Liebmann Meyer Wulff, córki finansisty Liepmanna Meyera Wulffa, prowadzącej w Berlinie znany salon literacko-muzyczny. Miał dwóch braci - Wilhelma Beera, bankiera i polityka, oraz Michaela Beera, pisarza. W 1810 niemieckie imię Jacob zmienił na włoskie, łącząc części nazwiska Meyer i Beer, stał się odtąd Giacomo Meyerbeerem.

Jego nauczycielem był Muzio Clementi, włoski kompozytor i klawesynista. Studiował też u Georga Josepha Abbé Voglera, kompozytora i teoretyka muzyki. Po studiach przez 10 lat mieszkał we Włoszech, w 1826 r. przeniósł się do Paryża. Większość swojego życia spędził we Francji, dlatego bywa zaliczany do grona kompozytorów francuskich. W 1842 Meyerbeer został wyznaczony przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV na następcę Gaspara Spontiniego, kompozytora opery włoskiej, na stanowisku dyrektora muzycznego Staatsoper Unter den Linden, królewskiej opery w Berlinie. Do jego obowiązków należało dyrygowanie tamtejszą orkiestrą przez cztery miesiące w roku. Ponieważ ta funkcja wiązała się z symbolicznym wynagrodzeniem, było to w istocie stanowisko honorowe, piastował je do 1846 roku.

Kompozytor zmarł w Paryżu, pochowany został na cmentarzu żydowskim przy Schönhauser Allee w Berlinie.

Był twórcą niemieckiej opery romantycznej. Jego pierwszym utworem operowym było Ślubowanie Jeftego (Jephtas Gelübde), za najważniejsze dokonanie uważany jest Robert Diabeł – sztandarowe dzieło romantyzmu, które przyczyniło się również do rozwoju baletu. Giacomo Meyerbeer potrafił wykorzystywać i łączyć elementy charakterystyczne dla stylów niemieckiego, włoskiego i francuskiego.
Cechowała go duża inwencja w dziedzinie instrumentacji. Jego muzyka miała duży wpływ na późniejszych kompozytorów, m.in. Richarda Wagnera.